تا جریان ناپیوستهء افکارم

                                                                                   فرو می کنی

خراشی کم عمق و طولانی

                                             برشکم بر آمدهء فرزند فکر می نشانی

شکم جوان فکر،قرن ها

                                              درانتظاراین فرزند،چروک برداشت

امروز،این مادر پیر،هیچ نمی خواهد

                            باد رهایی،که تا عمق کمرگاهش بوزد

                                                                                     رحم چروکیده اش را بارورخواهد کرد

قرن ها می مانیم ، در انتظار تولد

                                                                اوقاتی ست دردناک

                         در این اوقات،

                                                              فقط گاهگاهی فکر می زاید