می پیچند و می آمیزند

                                                 در قتل گاه نم دار ایستگاه

                   فرزانه

                                        فرزانه

                                                               فرزانه

آفرینش تازه ای صورت می گیرد

وقتی نفرت دود می کنند و می پوشانند عریانی قاتلان را

تو صورت حیرانت را

                       به سرعت شعر

                                           بر لب هایم خم کن

می توانی نزدیک شوی

                                  آه فرزانه قاتلان عریانند

                                                                   عریانند

هر نقطه بر این سطر

                       لکه ای بر بکارت آویخته بر پیشانی توست

وقتی می گریم تا پر شدن گودی های پشیمانی

                                                          تو فطرت ناعادل فرشتگان فرمانبردار را ورق می زنی

                          فرزانه

                                             فرزانه

                                                                 فرزانه

                                                                                 نافرمانی من از عشق تو بود

و بدن لرزان مرا فرا می گیرند

دوان دوان باور می کنم 

                         که همه چیز را قطره قطره از دست می دهم
آه ،باور من.....

باور من که می رود از دست

باور من که می خورد به سینهء محکم باد

باور من که نمی آساید یک دم در آغوش خستهء تنهایی

صدای زنگ زدگی روزهای مرگ می آید

می خواهم گونه های خشک خدا را

به آهن گداختهء آفرینش بچسبانم

می خواهم کاغذ سبک آسمان را قطعه قطعه کنم

اما می ترسم

                   می ترسم از آبی شدن دستانم

                 میان پیکر پارچه ای

                                         این عروسک ها

                      چه شرمگینانه

                                      در غروبی اجباری فرو می بری

متانت لغزش مفصل هایت

                         زیباترین هدایای فراموش شده

                                                    را به شب های من

                                                                                     می  آویزد

تو آیا می دانی که عروسکهایت را

          در شهری می چرخانی

                       که نام خیابان هایش را

                                                امتداد نسل ها

                                                                    در فاصلهء افسونی کوتاه

                                                                                                                   تغییر می دهد

من خواب می بینم از حملهء گونه های نادر حشرات

                                                                        به بدن مدهوشم

من خواب می بینم از طوفانی

                                    که بدن مرده ام را

                                                      بر بلندترین قله ها می کارد

                     تا جاودانگی ام خلاصه شود

                                                  به موج زدن در بادی آرام

                                                                            در آرامشی بعد از طوفان

من چرا خواب خیمه شب بازی های تو را نمی بینم

چرا میان خواب و مرگم

                         فرصتی نیست

                                   فرصتی نیست

                                            که جشن تولد عروسک هایت را بگیرم

                                                      و ببینم

 
                                    با دو چشم لجوج و کنجکاو ببینم

                                                                   طلوع آفتاب دستانت را

                                                                                   از افق دامن مرده ترین_عروسک هایت

                 شاید بویش، شاید نگاهش....

شاید فقط به خاطر دانه دانه دایره های نامنظم سر انگشتانش

که می آویزند به دانه دانه قلاب های سر انگشتانم

حقیقی ترین حقیقت

                       مجازی ترین تصویر

                                             باورکردنی ترین عجایب

آیا چیزی جز زن بودن من است

آرزوهای من ، رودی است خروشان

که بعد از عبور از دلتای کوچک میان ران هایم

به دریای زنانگی ام می ریزد

به واسطهء کدامین حس گنگ می دانم

                                                   که این مرد بوی جاودانگی و پیوستگی می دهد

                                   به واسطهء کدامین حس گنگ

خدای کوچک من

                     جای من بر روی این خط بلند مرسوم نبود

در این حجم ترسناک

                            مرا آویخته اند

قهرمانان،همانند هیولاهایی رنگ باخته، زندگی مرا آویخته اند

دم نزنم،طوفانی نخواهد رسید

بازدم هایم چون باران های تند فصلی در کالبدم می بارند

وای، ای وای

                   که دیدم ،با قلبم دیدم

که گاهی رویش انسان، پست تر از رویش عقیده هایش

همچو گردبادی، جسد زنده نمایش

                                             را درخود فرو می برد

به حقیقت دیده ام

                        اما دم نزنم طوفانی نخواهد رسید

وقتی انسان،پست تر از عقیده هایش بود

می پوسد

           و

              دراین  لجن بارور

                                        عقیده می ماند

                                                                      می روید

باران تاسف بر جسم سنگینش می ریزد

                                                         همچنان عقیده می روید

                                                                                                  پیش می رود

                                 دیده ام ،به حقیقت دیده ام

فقط، فکرقفس آرامم  می کند

میله های آهنینی که کشیده شده اند از خدا تا خاک

                                                                          چه قدر نزدیک اند

من نمی دانم ونمی فهمم

فقط،فکر قفس آرامم می کند

قفسی که آب را در آن حک کرده اند

قفسی که می تواند نگه دارد ، خاک را

من نمی دانم و نمی فهمم

و باز نخواهم دانست،

                                   کجا بنشینم تا تصویرخاک را  برآسمان  ببینم

درد خاک را از ارتعاش فریادش

                                                         بر میله های قفس حس می کنم

مرا ببخش، نمی دانم و نمی فهمم

مرا ببخش که انگاشتم

                         چون شبی،

                                                 فقط شبی

                                                                 بر زمین باریدی

                                                                                         دیگر از تبار ابرها نیستی

                                                  مرا ببخش،

                                                                             آرام ببخش

                                    تا جریان ناپیوستهء افکارم

                                                                                   فرو می کنی

خراشی کم عمق و طولانی

                                             برشکم بر آمدهء فرزند فکر می نشانی

شکم جوان فکر،قرن ها

                                              درانتظاراین فرزند،چروک برداشت

امروز،این مادر پیر،هیچ نمی خواهد

                            باد رهایی،که تا عمق کمرگاهش بوزد

                                                                                     رحم چروکیده اش را بارورخواهد کرد

قرن ها می مانیم ، در انتظار تولد

                                                                اوقاتی ست دردناک

                         در این اوقات،

                                                              فقط گاهگاهی فکر می زاید

                                        دعایی است

                                                        که زین پس

 
                                                                      برای وجود گرد و خاک گرفتهء خویش  می خوانم

این نامه که می روی سراغش

                                                     تراوش غم است از روزنه های شب

در قالب عشقم معشوقی جانرفت

                             امید هفت گونه و هفت گانه

                                                       بر سفرهء تجاوز خرامید

                                                                                      خرامید

                                                                                              آرام بنشست و سرانجام بگریخت

 
      پوسیدگی رنگ باخته ای،به معنای سوختهء زندگی ام

                                                                                          خواهد داد

آواز درد آلود طلوع،

                                                    میان زمزمه هایم خواهد پژمرد

 چرا من درکی ندارم

                   چرا من درکی ندارم

                                               که در جایی دور افتاده ،

                                                                         بر ساحلی شور

                                                                                       باران، یادگاری آبله گون

                                                                                                                     برجای می گذارد

ای ساحل شور،

                  ای حاصل جاه طلبی امواج

                                                ای مقتول کینه های دریا

می ترسم که بسازند روزی

                                             از سکوت آرامت

 
                                                                                      ترانه ای وحشی

مردمک هایت باز می شوند
                                و می بلعند زایمان نور را

این آتش بازی رعشه آور
                                  پیچک هایی از نور می سازد
                                                                   که می چرخند و گره وار بر دنده هایم ابدی می شوند

من به کدامین عشق دست یافته ام؟

                                                             به کدامین عبور ترا خواهم فروخت؟

وقتی خنده هایم پرواز می کنند

                         تا به نوازش ابرها رسند

                                                      من برایت هویتی لبریز خواهم بود  

  
                                                                                                         هویتی شیرین

تکه ای شخصی، از مفهومی عمومی

بوی فراوانی در لحظه های نفس تنگی

بوی میوه های غیر فصلی در تصور فصل

بیا برایم ازنوع بشر،لطیف ترین باش

از نوع درد، شیرین ترین

از نوع عشق، باور نکردنی ترین

                                                             باش و نباش

                                                                              بخواه و نخواه

                                                                                               بکار و بکن

                                                                                                             اما مبادا هیچ نکاری

                                  رگهایم را از خون خالی کن

                                                                            بگذار بریزد در انبوهی نفرت هایم

من به کدامین عشق دست یافته ام؟

                                                     به کدامین عبور ترا خواهم فروخت؟

سایه ام بر دکور آبی آسمان نمی افتد

اما این طناب بافته شده از رگهایم همواره می روید و می دود

می خواستم آزاد باشم

                                            فقط آزاد

می خواستم در لحظهء رستن طناب های جهنمی

                                                                             آزاد بمانم

                                                                                                 فقط آزاد

اشکهایم نه مزهء آلودهء غم می دهد نه مزهء رنج

                                       اشکهایم بوی درد می دهد،بوی خشم

درد در تهی شکمم طنین می اندازد

                                          خشم در گودی نگاهم می روید

آفتاب بر پوستم می تابد تا جانم بروید

                                                    اما پوستم ترک بر می دارد

به افتخار زندگی

                                  از مرگ می  گویم

  خشمم،

               خشم خواب شده ام،

                               از زیرخاکسترهای نازل شده از عمق ترس

                                                                                                بیدار می شود
فریاد می کشد،

                           فریاد می کشد،

درد در تهی شکمم طنین می اندازد

اگر رگهایم زیر وزن گرم نوازش های آفتاب متلاشی شود

                                                                             دیگر خشم در گودی نگاهم نخواهد رویید
می خواستم آزاد باشم

                                             فقط آزاد

این کمانگیرپیر،

                                              که یک غروب،آفتاب بر زمین نهادش

تا پوست جوان مرا پر خون نکند،به سفرش باز نخواهد گشت

کمانگیر از یک افسانه زاده شد
                                            افسانهء شیرینی که کودکی ام را می نوازد
                                                         
                                                                                                        و جوانیم را می ترساند
 افسانهء بلعیده شدن آفتاب توسط زمین

کمانگیر پیر،

                   بنشین و تماشا کن،

                                                    چگونه نفس گرمم پوست امید را می تراشد

تماشا کن چگونه بار راز،کتفهایم را می ساید

می بینی پوست تنم از گچ است
                                                           می دانی دلم خودش یک آفتاب است

می خواستم آزاد باشم

                                           فقط آزاد

 و به ابدیت خاطره اش را فروخته ام

در جیب هایش بوی دیروز هایم زندانی ست

بر سرانگشتانش، انجماد یاءس ام را می بینم

                   که منعکس می شود برآبراهه های خیال

درد و اندوهش را با کدامین سکه تاخت زده ام؟

سکه ای که دیشب غریبه ای قدم زنان،
                                                        بی خبر گم کرده است   

 
بیا،بیا بنشین بر مرز خوفناک تغییر

بگذار دست در موهایت بکشم

بگذار بیاندیشم
                                به اولین زنی که هوس را در من برانگیخت

پوستت،بوی پوست مردهء مارهای کمین کرده را می دهد

             چه  آرام خزیده ای

                                  تا این چنین امروز

                                                                 در روشنایی اندوه من می رقصی

سکه ای بر سرت می اندازم

                                              سکه ای بر سرت می اندازم

بیا،بیا بنشین بر مرز خوفناک تغییر

                                                      تغییر

موهایت در مشتهایم خاکسترمی شود

                                                           بیا،بیا بنشین بر این مرز تغییر

لب های گداختهء من با سرمای اشکهایم

                                                                 آرامش می گیرد

وقتی چشمهایم،در ابعاد گهواره می سوزد،

                                                              نمی دانم،

                                                                                     نمی دانم،

من لایق مهربانی گهواره نیستم؟

                                                    یا

                                                                  گهواره لایق من؟

وقتی طنین پرسش،مانند استخوان های نرم کودکی ام

                                                                       رشد می کند

                                                                                          و از دیوارگهواره لبریز می شود

وقتی فرسودگی پاسخ ها،

                                    تجربهء کهنه اش را

                                                                   به رخ پرسش های تازه بالغ من می کشد

         تازه می فهمم،

                                   تازه می فهمم،

                                                که پاسخ، مادر پرسش است

                                                                                         نه پرسش رستنگه پاسخ